Αναρτήσεις
Τα προβλήματα της κρατικής τηλεόρασης είναι γνωστά. Δεκάδες συμβασιούχοι δημοσιογράφοι-όμηροι με μισθούς πείνας, υψηλοί μισθοί και τόσα άλλα. Το ζητούμενο δεν είναι όμως οι μισθοί -ούτε καν με απασχολούν τέτοια σκάνδαλα. 
Το ζητούμενο είναι η ποιότητα της παρεχόμενης πληροφορίας και επικοινωνίας. Φυσικά και δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις εκπομπές της φραπελιάς και όλα τα ευτράπελα που την ακολούθησαν. Ούτε μπορούμε να παραβλέψουμε τη διακοπή συνεργασίας με το Στέλιο Κούλογλου.
Το ζητούμενο είναι η ποιότητα της παρεχόμενης πληροφορίας και επικοινωνίας. Φυσικά και δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις εκπομπές της φραπελιάς και όλα τα ευτράπελα που την ακολούθησαν. Ούτε μπορούμε να παραβλέψουμε τη διακοπή συνεργασίας με το Στέλιο Κούλογλου.Από καιρό είχαν αρχίσει να ακολουθούνται τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα στη ΝΕΤ. Ήδη το ΠΑΣΟΚ το 2004 με τη eurovision και πιο μπροστά με τις μεγάλες επενδύσεις που έκανε για αυτή τη νίκη τα προηγούμενα χρόνια είχε χαράξει το δρόμο του τηλεοπτικού pop. Και αν οι φιλελεύθεροι θέλουν να μεταφράζουν το pop ως λαϊκό (εκ του δημοφιλές) εμείς ας το μεταφράσουμε ως μία ακόμα ανούσια οπτική της τηλεοπτικής υποκουλτούρας της βιομηχανίας του θεάματος. Γιατί τελικά μέσα από τις τεράστιες επενδύσεις του ελληνικού λαού για τη eurovision αυτοί που κέρδισαν ήταν οι δισκογραφικές εταιρείες και οι κολοσσοί της βιομηχανίας του θεάματος (μαζί με μια σειρά νυχτερινών κέντρων που απολαμβάνουν το δικό του μερίδιο κερδών από τέτοιες γενικά επιτυχίες).
Αυτές τις μέρες γίνεται ένας καλός διάλογος για το μεγάλο πρόβλημα των τροχαίων ατυχημάτων. Τόσο η κυβέρνηση όσο φιλικά προς αυτήν ΜΜΕ αποφάσισα να σηκώσουν το ζήτημα, ακόμα και με τη συμμετοχή ακροατών σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. 1500 νεκροί και 20.000 τραυματίες από τροχαία κάθε χρόνο στη χώρα μας η οποία βρίσκεται στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά στην οδική ασφάλεια. Το ιστολόγιο τούτο στο παρελθόν πολλές φορές ασχολήθηκε με το ακανθώδες ζήτημα της οδικής ασφάλειας[1].
Με χαρά πληροφορήθηκα την αλλαγή των εξοντωτικών φοροεισπρακτικών προστίμων που είχε επιβάλλει η ΝΔ. Είχα γράψει για αυτό το θέμα καθώς τα αυστηρά πρόστιμα ούτε διαπαιδαγωγούν ούτε παραδειγματίζουν, αλλά περισσότερο είναι για το θεαθήναι. Βέβαια, και η προηγούμενη κυβέρνηση μας είχε μάθει όχι στην πρόληψη, αλλά στην καταστολή και την τιμωρία. Ακούω και τώρα προτάσεις από τον υφυπουργό, κ. Βούγια. Ωστόσο, δεν ακούω τίποτα για την εκπαίδευση.
Πώς είναι δυνατόν να κάνουμε λόγο, κ.κ. υπουργοί Προστασίας του Πολίτη και Παιδείας, για πρόληψη στην οδική ασφάλεια και μόνο να συζητάμε για τους δρόμους και την τροχαία, αλλά να μην κάνουμε κουβέντα για την εκπαίδευση; Και αναρωτιέμαι. Γιατί πρέπει να παρέχεται οδηγική -κι όχι οδική- εκπαίδευση από ιδιώτες και να μην ασχολείται καθόλου τοκράτος μέσα από τα θεσμοθετημένα κέντρα τους, τα σχολεία; Γιατί να μη διδάσκει οδική ασφάλεια το ελληνικό σχολείο μέσα από το παιχνίδι στα παιδιά από την προσχολική ακόμα ηλικία; Γιατί τα σήματα πρέπει να τα μαθαίνουμε -και να εξεταζόμαστε σε αυτά- μόνο σε μεγάλες ηλικίες;
Τελευταία δεν έχω καιρό να δω και
πολύ τηλεόραση. Λίγο η ευθύνη για τη διοργάνωση και προβολή των λαϊκών
συνελεύσεων στο δήμο μου, λίγο η ενασχόλησή μου με την πέντε μηνών κόρη μου,
Αρτέμιδα, λίγο τα μαθήματα, πού καιρός για τηλεόραση. Μόνο ίσως ειδήσεις και
κανένα ντοκιμαντέρ ή ταινιούλα και αν…
Με έκπληξη όμως είδα το μάγο των
αιώνων Γιούρι Γκέλερ να διδάσκει και να κρίνει ποιος είναι άξιος να γίνει
διάδοχός του. Και φυσικά μιλάμε για εκείνο τον τσαρλατάνο που προσπάθησε να
ξεφύγει από τον ταχυδακτυλουργικό κόσμο και να μετατραπεί σε μάγο με ειδικές,
μυστηριώδεις και υπεράνθρωπες δυνάμεις. Όπως πολύ σωστά έγραψε
παλαιότερα και ο cyrus,
μήπως πρόκειται για απλές ταχυδακτυλουργικές απάτες ή μήπως δικές μας αυταπάτες; Είναι δυνατόν στον ΚΑ΄ αιώνα να πιστεύουμε τις πνευματικές δυνάμεις του Γκέλερ; Είναι μήπως η αυταπάτη του κάτι ανώτερου; Τι είναι τέλος πάντων; Μέρες τώρα προσπαθώ να βρω ένα νόημα –και πραγματικά αδυνατώ (ίσως είναι και δική μου διανοητική η ευθύνη).
Στον ΚΑ΄ πια οι νέες τεχνολογίες έχουν εισέλθει για τα καλά στην καθημερινή μας ζωή. 
Ο δημόσιος τομέας εκσυγχρονίζεται και προσπαθεί -νωχελικά και με σημαντική βραδύτητα είναι η αλήθεια- να προσαρμοστεί και να εκμεταλλευτεί την τεχνολογία. Και πολλοί δήμοι ακολουθούν πρότυπα ανάπτυξης ψηφιακών προϊόντων προς όφελος της εξυπηρέτησης και της ενημέρωσης των πολιτών. Βέβαια, οι δημοσιογραφικές κορώνες για το δαίμονα του διαδικτύου, η κατασυκοφάντησή του στους αμέριμνους και ηλεκτρονικά αναλφάβητους πολίτες συμβάλλουν αρνητικά στη χρήση των δημοτικών κόμβων. Οι Έλληνες με πολύ αργούς ρυθμούς αποβάλλουν το φόβο για τις νέες τεχνολογίες, με μικρά βήματα αποδέχονται την ψηφιακή επικοινωνία ή την εξυπηρέτηση από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Ο δημόσιος τομέας εκσυγχρονίζεται και προσπαθεί -νωχελικά και με σημαντική βραδύτητα είναι η αλήθεια- να προσαρμοστεί και να εκμεταλλευτεί την τεχνολογία. Και πολλοί δήμοι ακολουθούν πρότυπα ανάπτυξης ψηφιακών προϊόντων προς όφελος της εξυπηρέτησης και της ενημέρωσης των πολιτών. Βέβαια, οι δημοσιογραφικές κορώνες για το δαίμονα του διαδικτύου, η κατασυκοφάντησή του στους αμέριμνους και ηλεκτρονικά αναλφάβητους πολίτες συμβάλλουν αρνητικά στη χρήση των δημοτικών κόμβων. Οι Έλληνες με πολύ αργούς ρυθμούς αποβάλλουν το φόβο για τις νέες τεχνολογίες, με μικρά βήματα αποδέχονται την ψηφιακή επικοινωνία ή την εξυπηρέτηση από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.Η τυφλά μιμητική μεταφορά της εξ αποστάσεως εξυπηρέτησης στην ελληνική πραγματικότητα συναντά ακόμα πολλές δυσκολίες. Με ένα λαό αναλφάβητο ηλεκτρονικά και ταυτόχρονα εθισμένο στην προσωπική επαφή και την αναμονή σε ουρές, τα ηλεκτρονικά συστήματα μοιάζουν σαν ένα πρόσθετο βάρος. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα σχεδιασμό μακριά από τους Έλληνες, αλλά με προοπτική δεκαετίας.
Με αφορμή τις λαϊκές συνελεύσεις που διοργανώνει για 3η χρονιά ο Δήμος Σταυρούπολης, παραθέτω μερικές σκέψεις μου.
Για μία πιστή στις αξίες της αριστεράς και του κινήματος Αυτοδιοίκηση ο ρόλος των τοπικών συνελεύσεων είναι ουσια-στικός μπορούν -ακόμα και έκνομα- να συναποφασίζουν όσο κι αν αυτό αμφισβητεί την αρχή, αφού η τελευταία είναι σε κάθε περίπτωση το εκτελεστικό όργανο της λαϊκής βάσης. Ωστόσο, είναι αναγκαίο η τοπική αρχή να μην ακούει μόνο εκείνες τις φωνές που θέλει για τους δικούς της πολιτικούς σχεδιασμούς. Το έλλειμμα του κοινωνικού διαλόγου που χαρακτηρίζει το ελληνικό παράδειγμα σε εθνικό επίπεδο εκφράζεται και σε τοπικό. Οι προσεγγίσεις έχουν αποσπασματικό χαρακτήρα, χωρίς δομές που να διασφαλίζουν τη συνέχεια των παρεμβάσεων και δε στηρίζονται σε μία παράδοση που συναντάται σε άλλες χώρες. Το φαινόμενο οφείλεται στη δομή της ελληνικής οικονομίας και στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται και εκφράζονται τα κοινωνικά συμφέροντα[1].
Κινηματικά είναι απαραίτητο να αφουγκράζεται κάθε λόγο της τοπικής κοινωνίας και να στηρίζει κάθε πρωτοβουλία της. Η ψηφοθηρική απορρόφηση ορισμένων μόνο θέσεων όχι μόνο αποτελεί μία κίνηση συνειδητή, μία επιλογή που δείχνει το φόβο της προς το κίνημα που γιγαντώνεται, αλλά και την επιθυμία της για τη θανάτωσή του. Έτσι όμως τυφλωμένη από τη μικροπολιτική επιθυμία της για παραμονή στο θώκο της εξουσίας και με νεοφιλελεύθερη αντίληψη για το ρόλο της, τελικά ενισχύει την κανιβαλιστική πολιτική της δημοκρατικής κεντρικής διοίκησης.
Από πότε όμως το ΚΚΕ, άρχισε να παρεμβαίνει σε θέματα Τέχνης (παρά την καλή σχέση που έχουν πολλά μέλη του με αυτή); Αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ αντικομμουνιστής και προβοκάτορας, μάλλον είναι η νέα τακτική που το ΠΓ αποφάσισε να ακολουθήσει μετά τις εκλογές. Αν παρατηρήσει κάποιος γενικά τις επιλογές του ΚΚΕ τα τελευταία δύο -ίσως και λίγο περισσότερο- χρόνια θα προσέξει μία ιδιαίτερη αγάπη του προς τις κάμερες. Ποτέ βέβαια δεν έφτασε στο φτιασίδωμα του ΣΥΡΙΖΑ και το φλερτάρισμα του τελευταίο με τις κάμερες και τους δημοσιογράφους. Ωστόσο, αντιλήφθηκε ότι είναι και αυτό ένα ισχυρό μέσο και πως πρέπει να δοθεί έμφαση στην εικόνα του μέσα από τις κάμερες.
Για λόγους αρχής, αλλά και για λόγους που πρέπει να το διαφοροποιήσουν από την απλή εμφάνιση και τη σκόρπια αερολογία του ΣΥΡΙΖΑ, η τακτική του ΚΚΕ είναι καθαρά υπέρ της εικόνας εν δράσει. Έτσι, βέβαια, εξηγούνται καλύτερα και οι επιθέσεις στο Υπουργείο Εργασίας, και η προσπάθειά του να ελέγξει με τα συνδικαλιστικά του όργανα το λιμάνι του Πειραιά (και εκεί ουσιαστικά στόχευαν οι κινητοποιήσεις με το βουλευτή του κόμματος το Μαυρίκο των λιμενεργατών (στην τάχα πίεση συσπείρωσης των εργαζομένων στη θάλασσα). Έτσι εξηγείται και η επιθετική του πολιτική για το αυτονόητο θέμα πως κάθε σκηνοθέτης μπορεί να προβάλλει ό,τι επιθυμεί μέσα από μία μυθοπλασία, γιατί πολύ απλά δεν κάνει ντοκιμαντέρ ιστορίας.
Κι ίσως ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός να επιβάλλει ταινίες τεκμηρίωσης, αλλά κάποιοι επιμένουμε στην ανθρώπινη πλευρά της ψυχογραφίας, της εικόνας και της εναλλαγής τους με μία καλή μουσική επένδυση -ίσως- γύρω από ένα διάλογο. Γιατί πολύ απλά δε θέλουμε άλλη προπαγάνδα, ούτε άλλο κήρυγμα. Ας αφήσουμε τα πάθη του παρελθόντος, λοιπόν, σε όποιον τα αναζητά κι ας απολαύσουμε το αυτονόητο: μια ταινία ενός καλού σκηνοθέτη (ως εκεί, τίποτε άλλο, ψυχαγωγία αναζητώ κι όχι τεκμηρίωση).
Μέσα στο σύγχρονο αστικό βούρκο, ταλαιπωρημένο από την ατμοσφαιρική ρύπανση και την ατέλειωτη εικόνα μπετόν μπορούμε να κάνουμε λόγο για ύπαρξη αστικού στρες[1]. Έτσι, το αστικό πράσινο γίνεται μία αναγκαιότητα ψυχικής υγείας και ταυτόχρονα οικολογικής-περιβαλλοντικής επιβίωσης. Είναι γεγονός ότι στις πόλεις, το όποιο φυσικό περιβάλλον (πάρκα-άλση, πλατείες, περιαστικό πράσινο, αλέες) υπάρχει επειδή οι αστικές κοινωνίες το έχουν ανάγκη. 
Μάλιστα, οφείλουν να το διαφυλάσσουν και να το διαχειρίζονται ως «φύση μέσα στην πόλη», στο πλαίσιο της γενικότερης διαχείρισης της πόλης
Μάλιστα, οφείλουν να το διαφυλάσσουν και να το διαχειρίζονται ως «φύση μέσα στην πόλη», στο πλαίσιο της γενικότερης διαχείρισης της πόληςΔεδομένου μάλιστα ότι η μεταβολή των μετεωρολογικών φαινομένων επηρεάζεται από τη διαφορά θερμοκρασίας και υγρασίας των αερίων μαζών της κατώτερης ατμόσφαιρας και ότι επιφάνειες του εδάφους που έχουν μεγάλη θερμοχωρητικότητα[2] απορροφούν μεγάλες ποσότητες θερμότητας την ημέρα που τις αποδίδουν την νύκτα[3], ενώ υδάτινες επιφάνειες και δάση ακόμη και την ημέρα είναι ψυχρότερα, η συνέπεια είναι αυτονόητη: οι αέριες μάζες επάνω από τις θερμές επιφάνειες θερμαίνονται και ανέρχονται ενώ τις θέσεις τους καταλαμβάνουν οι βαρύτερες ψυχρές μάζες που λόγω των δασών ή των υδατίνων επιφανειών είναι επιπλέον και φορτισμένες με υδρατμούς. Έτσι, προκαλούνται οι πρωινοί άνεμοι από τα γύρω βουνά προς τις πεδιάδες, οι λεγόμενοι «καταβατικοί άνεμοι» ή από το δασωμένο περίγυρο των πόλεων προς τις πόλεις, και κατά το μεσημέρι η θαλάσσια αύρα από την θάλασσα προς την ενδοχώρα[4]. Επομένως, σε έναν αστικό χώρο που περιβάλλεται από δάση ή λίμνες και θάλασσα, υπάρχει μια κίνηση δροσερού και υγρού αέρα ο οποίος καθαρίζει τον αστικό χώρο από την ατμοσφαιρική ρύπανση[5].
Με χαρά έμαθα τη δέσμευση του νέου Υπουργού Άμυνας στις προγραμματικές του δηλώσεις για τα ανενεργά στρατόπεδα. Αναφέρθηκε στα στρατόπεδα που βρίσκονται στους αστικούς ιστούς, τονίζοντας ότι θα αποδίδονται στις τοπικές κοινωνίες. Βέβαια, τόσα χρόνια ο Υπουργός, όπως και όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τάσσονταν αναφανδόν υπέρ της 
παραχώρησης των εκτάσεων αυτών. Ειδικά όμως σε πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, που έχουν πια τσιμεντοποιηθεί πλήρως, τα στρατόπεδα είναι οι μόνοι πνεύμονες πρασίνου, οι μόνοι αδόμητοι ελεύθεροι χώροι που μπορούν να δώσουν πνοή στους αστού κατοίκους.
Σήμερα το αστικό περιβάλλον αναπλάθεται δραστικά, ενώ η ελάχιστη ελεύθερη γη σπανίζει πια και μειώνεται συνεχώς. Οι τελευταίοι εναπομείναντες ελεύθεροι χώροι με ήπιες ή παρωχημένες χρήσεις δέχονται τεράστιες πιέσεις και συχνά εκχωρούνται στις δυνάμεις της αγοράς. Η γη αφαιρείται από τους πολίτες ως ελεύθερος δημόσιος ή κοινόχρηστος χώρος και επαναπροσφέρεται ως δομημένο προϊόν με κάποιους ακάλυπτους χώρους. Η απουσία αστικής διαχείρισης δεν προάγει την πολεοδομία σε καθοδηγητικό πεδίο «εκλογίκευσης» για την εκτίμηση των αναγκών της πόλης και για το «πού» και «τι» και «πώς» θα υλοποιείται η σύγχρονη επιχειρηματική δράση.
παραχώρησης των εκτάσεων αυτών. Ειδικά όμως σε πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, που έχουν πια τσιμεντοποιηθεί πλήρως, τα στρατόπεδα είναι οι μόνοι πνεύμονες πρασίνου, οι μόνοι αδόμητοι ελεύθεροι χώροι που μπορούν να δώσουν πνοή στους αστού κατοίκους.Σήμερα το αστικό περιβάλλον αναπλάθεται δραστικά, ενώ η ελάχιστη ελεύθερη γη σπανίζει πια και μειώνεται συνεχώς. Οι τελευταίοι εναπομείναντες ελεύθεροι χώροι με ήπιες ή παρωχημένες χρήσεις δέχονται τεράστιες πιέσεις και συχνά εκχωρούνται στις δυνάμεις της αγοράς. Η γη αφαιρείται από τους πολίτες ως ελεύθερος δημόσιος ή κοινόχρηστος χώρος και επαναπροσφέρεται ως δομημένο προϊόν με κάποιους ακάλυπτους χώρους. Η απουσία αστικής διαχείρισης δεν προάγει την πολεοδομία σε καθοδηγητικό πεδίο «εκλογίκευσης» για την εκτίμηση των αναγκών της πόλης και για το «πού» και «τι» και «πώς» θα υλοποιείται η σύγχρονη επιχειρηματική δράση.
Φαίνεται ότι η ελληνική επιτυχία του ΠΑΣΟΚ αναπτέρωσε τις εκλογικές ελπίδες σε πολλά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Το ζήτημα όμως -στο μέτρο της αριστερής καταγωγής των σοσιαλδημοκρατών- δεν είναι η εκλογική επιτυχία. Ο πρωθυπουργικός θώκος σε ό,τι αφορά την προοδευτική οπτική της εξουσίας δεν μπορεί να συνοδεύεται από μετανεωτερικές πολιτικές επιλογές ούτε ζήτημά μας είναι η διαφοροποίηση από το συντηρητικό νεοφιλελευθερισμό.
Για τη σοσιαλδημοκρατία με σεβασμό στις αριστερές ρίζες της οι επιλογές δεν μπορούν παρά να κινούνται στο πλαίσιο εξέλιξης του κράτους πρόνοιας. Η κοινωνική πολιτική συνδέεται άμεσα με την οικονομική δυναμική της κοινωνίας, με την κοινοτική συνοχή και τον περιορισμό των ταξικών φραγμών σε όλες τις ατομικές και συλλογικές δραστηριότητες..
Μια προοδευτική κοινωνική πολιτική όμως απαιτεί όχι την κομφορμιστική αντιμετώπιση των πολιτών στη λογική των ίσως δικαιωμάτων, αλλά την παροχή ίσων ευκαιριών στους πολίτες. Οφείλει να στραφεί στο άτομο και το οικογενειακό του περιβάλλον με σειρά πολλών μικρών παρεμβάσεων που να στηρίζουν τις πρωτοβουλίες και τις επιλογές του. Η απρόσωπη στήριξη καθώς λειτουργεί κομφορμιστικά αντί να στηρίζει τον αδύναμο, αντί να ενσωματώνει τον κοινωνικά αποκλεισμένα, ουσιαστικά τον ισοπεδώνει· δεν προσφέρει επιλογές εξόδου, μα οδηγεί τον χρήζοντα βοηθείας στην επανάπαυση και το στιγματισμό· άγει την ευκαιρία για αλλαγή της ζωής του στη υποτίμηση των δυνατοτήτων του.
Τα αιτήματα γενικώς -θα έλεγα- απολύτως δίκαια. Όταν έφτασαν οι εργάτες, ο Χρυσοχοϊδης δέχτηκε και συνομίλησε με αντιπροσωπέια, ως όφειλαν και οι δύο πλευρές. Το πατιρντί άρχισε όταν ο υπουργός αρνήθηκε να δώσει ενυπόγραφες εγγυήσεις -λίγες μάλιστα μέρες μετά την ανάληψη της ηγεσίας (βλ. ΤΟ ΒΗΜΑ). Και τότε άρχισαν τα επεισόδια.Σκηνές απείρου κάλους με εργαζόμενους να επιτίθενται στα ΜΑΤ (καλά τους έκαναν), αλλά να χρησιμοποιούν τις καρέκλες της διπλανής καφετέρειας; Δηλαδή εκείνος ο καφετζής και οι υπάλληλοί του ήταν ταξικοί εχθροί και σύμμαχοι του Χρυσοχοϊδη; Το ζήτημα είναι γιατί έγιναν τα επεισόδια...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)